شعر

به نام خدا         

روزگاری در دیاری    غریبی بهر یاری     پیشه کرد وفاداری

هر که را او بدید    راه حسن را برگزید                 

مردمان گفتند او ساده است           ز سیاست افتاده است 

او که این ها را میشنید         درد غربت را می چشید

                       این چنین بود بود

داد دست رفاقت             ز هر که کرد او را سیادت

هر که خلق او را میچشید         دست بالا ز خود بر می گزید

او داشت نیت اندر دل         آن ها هستند انگار سنگ دل

روزی بهر یاری بجست اندکی دل داری :

یارا دلم سخت تنگ است       انگار ادمان هستند ز عشق تنگ دست

هر که را گویم ز عشق      گوید مرا هم هست عشق

ولی فردایش انگار       من بودم و نجوایی به دیوار

هر که دستش بوی محبت میدهد       بعد ان شرط اجابت میدهد

یار :

یارا عشق تو بوی کتابت میدهد        زین دیار عشق بوی  حسادت میدهد   

بباشم ز تو هم دم ز این درد       نذارم ببینی غربت ز این طرد

 

غریب ما بشنید این حرف      سنگ اندر دلش شد نرم چون برف

کرد سجده ز عرش کبریا      که این یار را داده ای یا خدا

دو یار بستند عهد و پیمان     عهدی که بود سرلوحه ای زجان

زمانه بگذشت و چرخید چرخ فلک       این دویار گشتند دور هم بی دوز و کلک

روزی یار یار ما را روزگار سخت فتاد       گره را با یار خود در میان فتاد  

یار ما که بشنید درد او     بهر علاج کرد جست و جو

عشق عقل را هم پیشه کرد       عزم فهم را هم پیشه کرد

گفت به یار :

یارا دست من هست نا به کار    در گشودن گره بهر یار    اینک هستم من شرمسار  

این را بگفت و برفت       سر اندر اندیشه ای فرو رفت

گوشه ای خلوت گزید      با خدا بند نقاب را برید

گفتا خدایا

من که بهر یار غافل نبودم     عشق را هم از دل گزیدم     پس چرا دست را توانا ندیدم

گر که عشق را باشد والا مقام      نقص را نباشد اندر ز آن

روزگاری چند بگذشت      گره یار ز دیار بر بست

یار ما باز گوشه نشین شد      تا بداند کدام عشق با این گر عجین شد

او بدانست ان عشق راستین       که توانا تر  بود ز هر چه آستین

                                    عشق خالق به ازعشق مخلوق

                                      این بود قصه عاشق و معشوق

 

 

  امین حمزه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 5 بازدید